Translator: soheila Jafari Reviewer: Behdad Khazaeli
به چندین دلیل زنبوران عسل موجودات شگفت انگیزی هستند:
اخلاق کار باورنکردی آنها،
شربت شیرین‌تر از قندی که تولید می‌کنند
و ساختار پیچیده اجتماعی آنها.
اما ، دلیل دیگری نیز هست، در حقیقت، زنبوران‌ عسل
ریاضی‌دانانی بسیار عالی هستند.
دانشمندان ادعا می‌کنند ک این حشره کوچک می‌تواند زاویه ها را محاسبه کند،
و حتی می‌توانند گردی زمین را درک کنند.
اما نبوغ ریاضی ویژه‌ای
در پشت مهمترین جنبه زندگی زنبور عسل وجود دارد: کندو
درست مانند انسان، زنبورها برای زنده بودن نیاز به خوراک و مسکن دارند.
کندو تنها خانه زنبورها نیست،
بلکه محلی برای ذخیره عسل آنهاست.
برای اینکه نقطه مرکزی بقایشان است،
زنبوران عسل باید طراحی معماری کندو را کاملا بی عیب انجام دهند.
اگر شما هر بخشی از شانه عسل را مورد آزمایش قرار دهید،
می‌بینید که از
شش ضلعی‌های به هم پیوسته، یا لانه های شش وجهی ساخته شده.
ازبین تمامی طراحی‌های ممکن،
چرا آنها شش ضلعی را انتخاب کرده‌اند؟
برای درک آن، نیاز دارید مانند یک زنبور فکر کنید.
زنبورها برای تمامی گروه‌شان نیاز به محل امنی دارند
و همینطور، به مکانی نیاز دارند
که شهد بتواند ذخیره شود تا بطور مناسبی
تبدیل به عسل شود.
این بدان معناست که نیازی جدی به بهره‌ وری از فضا وجود دارد.
یک راه حل خوب، ساختن واحدهای کوچک یا خانه ها هست،
که به اندازه ای باشد تا زنبور در آن جای بگیرد،
و همچنین بتواند به عنوان ظرفی برای ذخیره شهد مورد استفاده قرار گیرد:
شیشه‌های عسل خود زنبورها.
کار بَعدی، این هست که تصمیم بگیرند که این خانه های کوچک را از چه چیزی بسازند.
زنبورها نوک یا بازو ندارد تا چیزی را بردارند،
اما آنها قادرند تا موم بسازند.
اما، تولید موم کار بسیار سختی می‌برد.
زنبوران باید ۲۵۰ گرم عسل بخورند
تا تنها ۲۸ گرم موم تولید کنند.
خُب، نمی‌خواهند تا آن را به هدر دهند.
پس نیاز به طراحی دارند که به آنها اجازه دهد تا
بیشترین میزان ممکن عسل را ذخیره کنند
با استفاده از کمترین میزان موم.
این چه شکلی است؟
برای یک دقیقه تصور کنید که تمامی زنبوران می‌بایستی
در کلاس های ریاضی در دانشکده معماری شرکت کنند.
بگذارید بگویم که آنها از استاد هندسه‌شان می‌پرسند،
« چه شکلی را برای ذخیره عسل‌هایمان به ما توصیه می‌کنی،
که کمترین میزان موم را نیاز داشته باشد؟»
و استاد هندسه پاسخ می‌دهد،
« شکلی که شما به دنبالش هستید دایره است.»
و زنبوران را رها می‌کند تا بروند به محل ساخت آزمایشی خانه ها
و شروع به ساخت شانه عسل با خانه های دایره‌ای کنند.
بعد از مدتی، گروهی از آنها متوجه می‌شوند
که در طراحی‌شان مشکلی هست:
فاصله‌های کوچکی بین خانه‌ها وجود دارند.
« ما حتی نمیتوانیم در آنها جا بگیریم! این هدر دادن فضاست!»
شاید اینطور فکر می‌کرده اند.
پس، درس هندسه را نادیده می‌گیرند،
و کار را در دست خودشان می گیرند،
زنبورها می‌خواهند به پای تخته‌سیاه برگردند
تا دوباره طراحی کنندو دوباره فکر کنند.
یکی پیشنها داد شکل مثلث،
« ما می‌توانیم مثلث بسازیم. نگاه کنید! آنها کاملا به همدیگر متصلند.»
زنبور دیگری پیشنهاد شکل مربع کرد.
و در آخر سر، سومین زنبور پا به میدان گذارد و گفت،
«پنج‌ ضلعی کار نمی‌کند، ولی شش ضلعی کاملا مناسب است!
ما خانه هایی را می خواهیم که کمترین میزان موم را ببرد
و بتواند بیشترین میزان عسل را ذخیره کند.
بله، فکر می‌کنم این شش ضلعی‌ست.»
« چرا؟»
« این بیشتر شبیه دایره هست تا سایر اشکال.»
« اما چگونه مطمئم شویم؟»
برای این که بفهمند، معماران حشره کوشا
مساحت، مثلث، مربع و شش ضلعی را محاسبه کردند
و متوجه شدند که در حقیقت، شش ضلعی
شکلی هست که به آنها بیشترین فضای ذخیره کردن را می‌دهد.
آنها روی این اندازه مناسب موافقت کردند و برگشتند سرکارشان.
شانه عسلی با فضای بهینه که امروزه نشانه تجاری زنبورهاست،
احتمالا نتیجه این آزمون و خطاست،
اما در دوران های طولانی تاریخ تکامل بوجود آمده.
با این حال، این نتیجه بخش بود.
زیر چشمی به هر کندوی عسلی که نگاه کنید--
با عینک محافظ والبته، توری روی صورتتان --
نتیجه را خواهید دید: شانه عسل زیبای جمع و جور
که هر معماری از طراحی آن مفتخر هست.